Παράθυρο στον κόσμο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΪΚΛΗ

Το τραγικό φορτίο

Στις 21 Ιουλίου συμπληρώνονται 45 χρόνια από τη μέρα της δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα.
Σκοτώθηκε στην οδό Σταδίου, στη γωνία με την Εδουάρδου Λω, στη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον του «βασιλικού πραξικοπήματος» που, μία εβδομάδα νωρίτερα, στις 15 Ιουλίου του 1965, είχε ανατρέψει την εκλεγμένη το Φλεβάρη του 1963 κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Πρωτεργάτης της «αποστασίας» της ομάδας βουλευτών της Ένωσης Κέντρου με την οποία οι Αμερικανοί και το παλάτι πέτυχαν αυτή την «εκτροπή», ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας ήταν 21 ετών, φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής (ΑΣΟΕΕ), στέλεχος του φοιτητικού κινήματος και της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη.
Κατάγονταν από το Οίτηλο της Μάνης, από οικογένεια με μεγάλη συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση και με πολλούς νεκρούς στη διάρκειά της και στα «πέτρινα χρόνια» που ακολούθησαν. Εργάζονταν από 14 χρόνων, είχε τελειώσει νυχτερινό Γυμνάσιο και εξακολουθούσε να εργάζεται σαν φοιτητής.
Εκείνο το βράδυ, όπως και τα προηγούμενα, βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της διαδήλωσης, που ακολουθούσε τη γνωστή διαδρομή, από τα προπύλαια του Πανεπιστημίου στην Ομόνοια και, μέσω της οδού Σταδίου, στο Σύνταγμα. Ήταν η πρώτη φορά, από το βράδυ της «αποστασίας», που η αστυνομία σταμάτησε τη διαδήλωση λίγο μετά την πλατεία Κλαυθμώνος, εκτοξεύοντας εναντίον των διαδηλωτών δεκάδες δακρυγόνα, που εκείνη την εποχή ήταν σε κουτάκια αλουμινίου όπως αυτά των αναψυκτικών.
Ένα από αυτά χτύπησε τον Σωτήρη Πέτρουλα στο μέτωπο. Η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας χαρακτήρισε το θάνατό του «ατύχημα» αποδίδοντάς τον σε αυτό το χτύπημα και στην ασφυξία που του προκάλεσε το δακρυγόνο. Οι σύντροφοί του, ωστόσο, εντοπίσαμε αρκετές ενδείξεις που οδηγούσαν στην εκδοχή της εν ψυχρώ δολοφονίας του, μετά τη σύλληψή του. Μια από αυτές ήταν και το ότι ένας από τους αστυνομικούς που υπηρετούσαν στο «Σπουδαστικό» της Ασφάλειας, τον είχε προειδοποιήσει δύο ημέρες πριν. «Σωτήρη, πρόσεχε…», του είχε πει, «θα σε σκοτώσουν».
Τα ξημέρωμα της επόμενης μέρας, δεκάδες σύντροφοί του δώσαμε μια ακόμη μάχη στο 3ο Νεκροταφείο, με τα πολυβόλα στημένα απέναντί μας, για να εμποδίσουμε την εσπευσμένη, μυστική και παράνομη, ταφή του, και για την παράδοση του νεκρού στην οικογένειά του.
Η κηδεία του, που έγινε στις 23 Ιουλίου, ήταν μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των μεταπολεμικών δεκαετιών, μεγαλύτερη και από εκείνη του Γρηγόρη Λαμπράκη που είχε γίνει δύο χρόνια πριν, στο τέλος του Μάη του 1963.
Έζησα από κοντά αυτά τα γεγονότα, καθώς ήμουνα προσωπικός του φίλος, και σήκωσα το φέρετρό του από τη Μητρόπολη μέχρι το 1ο Νεκροταφείο.
Ακόμη θυμάμαι πως εκείνη την ώρα σκεφτόμουνα: «Μακάρι να ήμουνα εγώ στη θέση του κι αυτός στη δική μου»
Όπως είναι φυσικό, αυτό το τραγικό φορτίο έχει σημαδέψει τη ζωή μου. Γι’ αυτό και δεν μπορεί παρά στους δρόμους του αγώνα να έχουμε…
Καλή αντάμωση

κορυφή σελίδας

Εκτύπωση    E-mail

επιστροφή